Ogrody barokowe
Sztuka barokowa rozwijała się w dwóch kierunkach. Pierwszy tworzył dzieła pełne przepychu form i żywiołowej przyrody. Drugi natomiast był wzorem harmonijnego , czystego i niezwykle klarownego ogrodu. Ogród barokowy był geometryczny, komponowany w ścisłym powiązaniu z budowlą mieszkalną.
Był najdoskonalszą formą ogrodu, która powstała w wyniku długotrwałego procesu rozwoju rezydencji podmiejskiej i wiejskiej, gdzie wnętrza otwarte i zamknięte, architektura i roślinność uporządkowane były według wspólnych osi, wzajemnie się przenikając. Artyści barokowi dążyli do łączenia przestrzeni zewnętrznych z wewnętrznymi, architektury z malarstwem, a także sztuki z naturą. Architektura była dynamiczna, a monumentalność wyrażała się w stosowaniu wszelkiego porządku. Stosowano kolumny łączące wiele kondygnacji naraz. Główne cechy stylu barkowego to zmienność, rezygnacja, odejście od klasycznych proporcji, optyczne pomniejszenie przestrzeni lub powiększenie poprzez stosowanie specjalnych efektów, które miały na celu zaskakiwać, zadziwiać a także przybliżać rzeczy nieznane odbiorcy.