Ogrody krajobrazowe XVIII w.
Zmiana geometrycznej kompozycji ogrodu na swobodną, krajobrazową dokonywała się powoli, niejako pod presją sztuki (zwłaszcza malarstwa) i literatury europejskiej, a także zafascynowania dalekowschodnią sztuką ogrodową. W kompozycji ogrodu regularna i geometryczna przestrzeń zmieniona została na układ oparty na pięknie naturalnych form. Strzyżone ściany szpalerów, geometrycznie formowane drzewa i kwatery boskietów zastępują swobodne grupy drzew, klomby, gaje i pojedyncze drzewa.
Partery o kunsztownym rysunku z bukszpanu zastępują trawniki i łąki. Do kompozycji ogrodu włączono naturalne stawy, jeziora i rzeki. Podkreślano walory ukształtowania terenu, często uwypuklano jego nierówności. Drogi prowadzono po liniach krzywych, łącząc ze sobą poszczególne części ogrodu. Elementy małej architektury stanowiły jedynie uzupełnienie tworzywa roślinnego, które było podstawowym elementem budującym ogród. Zmieniło się również przeznaczenie ogrodu. W baroku był nieodzowny jako oprawa dla bujnego życia dworskiego. Teraz przeznaczony jest przede wszystkim dla jednostki. Ułatwia kontakt z przyrodą, naśladuje jej piękno i malowniczość, stwarza odpowiedni nastrój dla kontemplacji piękna natury.