Ogrody średniowiecza
Założenia ogrodowe w średniowieczu zakładane były na wzór antycznej willi czy obiektu miejskiego. W ogrodach pałacowych znajdowały się świątynie, pawilony łaźni, rzeźby, sadzawki rybne oraz srebrne dekoracje roślinne, fontanny wykonane z kolorowego kamienia i ozdobione rzeźbami.
Willa otoczona była drzewami ozdobnymi, np.: topolami, cedrami, cyprysami, dębami, klonami, oliwkami. Rosły tam również krzewy róż, wawrzynu, mirtu, bukszpanu, a z drzew owocowych – brzoskwinie, morele, granatowce, figi i migdałowce. W założeniach ogrodowych pojawiał się tzw. wirydarz. Był to kwadratowy dziedziniec otoczony krużgankami. Przecinające się pod katem prostym drogi, wyznaczały punkt centralny wirydarza akcentowany studnią, fontanna, rzeźbą lub drzewem. W średniowieczu pojawiały się również, w zależności od rodzaju uprawianych roślin, ogrody zwane winnicami, chmielnikami, zielnikami, warzywnikami. Bardzo ważna w ogrodach tych była woda. Wykorzystywano głownie naturalne cieki wodne, a także zakładano sztuczne stawy. Ogrody otaczane były murami.