Ogrody starożytności
Ogród starożytny był geometryczny, o jasnej i prostej kompozycji, ze wszystkich stron otoczony zabudową. Z racji pełnionej funkcji można wyróżnić ogród prywatny i publiczny.
Rzymski ogród prywatny miał bardzo rozbudowaną formę. Rozplanowany był na prostokącie, którego wszystkie boki otaczała zabudowa pomieszczeń mieszkalnych. Przestrzeń całego założenia wyznaczała główna oś kompozycyjna. Jednym z wielu elementów osi kompozycyjnej był perystyl, czyli prostokątny dziedziniec, w którym znajdował się ogród ozdobny z licznymi rzeźbami i fontannami oraz bogatą roślinnością. Czasami był to ogród warzywny. Kolejnym elementem był duży ogród ozdobiony głownie kanałami wodnymi pełnymi ryb, fontannami, małymi świątyniami, posągami bogów, pergolami oraz licznymi drzewami, krzewami i kwiatami. Najczęściej sadzono jodły, buki, dęby, platany i cyprysy, a z drzew owocowych – figi, wiśnie, grusze, jabłonie i oliwki. Wśród krzewów dominowały: laur, mirt, rozmaryn, bukszpan i róże. Stosowano również rośliny sezonowe o pięknych kwiatach – chryzantemy, maki, lilie i fiołki. Bardzo popularne były strzyżone formy roślin. Natomiast drugi typ ogrodów – publiczne, lokalizowane były w pięknych miejscach, na wzniesieniach, na stokach gór skąd rozciągał się widok na naturalny krajobraz.