Ogrody XIX w.
Ogród romantyczny poprzez swoja różnorodność kompozycji miał oddziaływać na uczucia i nastroje zwiedzających. W tej epoce za najistotniejsze uważano nieregularność, nagłą zmienność, a także niezwykłość i surowość. W ogrodzie efekty malowniczości można było uzyskać przez występowanie ruin wśród bujnej roślinności lub skalistych urwisk w połączeniu z łąkami albo zestawienie ściany lasu i płaskiej tafli jeziora. Malownicze było również zestawienie budowli w stylu gotyckim z naturalnym krajobrazem.
Wnętrza ogrodowe kształtowano tak, aby uzyskać dalekie widoki w parku i poza jego granicami. Roślinność sadzono w grupach, najczęściej na skrzyżowaniu dróg. W ogrodach komponowano sceny majestatyczne, melancholijne, rustykalne, egzotyczne, zatrważające oraz sceny pogodne. Efektowność tych scen osiąga była poprzez umiejętny dobór roślin wraz z elementami architektury i połączeniu z naturą. Z drzew i krzewów liściastych sadzono m.in.: magnolię, klony, wejgelę kwiecistą, irgi, tawuły w licznych odmianach, śnieguliczkę, jaśminowiec, korkowiec. Z kwiatów ceniono przede wszystkim rośliny o ozdobnych liściach, nisko rosnące, używane do obsadzeń kwietników dywanowych.