Sztuka barokowa rozwijała się w dwóch kierunkach. Pierwszy tworzył dzieła pełne przepychu form i żywiołowej przyrody. Drugi natomiast był wzorem harmonijnego , czystego i niezwykle klarownego ogrodu. Ogród barokowy był geometryczny, komponowany w ścisłym powiązaniu z budowlą mieszkalną.
Był najdoskonalszą formą ogrodu, która powstała w wyniku długotrwałego procesu rozwoju rezydencji podmiejskiej i wiejskiej, gdzie wnętrza otwarte i zamknięte, architektura i roślinność uporządkowane były według wspólnych osi, wzajemnie się przenikając. Artyści barokowi dążyli do łączenia przestrzeni zewnętrznych z wewnętrznymi, architektury z malarstwem, a także sztuki z naturą. Architektura była dynamiczna, a monumentalność wyrażała się w stosowaniu wszelkiego porządku. Stosowano kolumny łączące wiele kondygnacji naraz. Główne cechy stylu barkowego to zmienność, rezygnacja, odejście od klasycznych proporcji, optyczne pomniejszenie przestrzeni lub powiększenie poprzez stosowanie specjalnych efektów, które miały na celu zaskakiwać, zadziwiać a także przybliżać rzeczy nieznane odbiorcy.
Przestrzeń ogrodu renesansowego zorganizowana była według osi kompozycyjnych. Dominantą układu był budynek mieszkalny, a cały ogród był mu podporządkowany.
Elementy małej architektury (loggie, eksedry, otwarte galerie) podkreślały powiązanie pałacu czy willi z ogrodem i otaczającym krajobrazem. Ogród był geometryczny, podzielony zgodnie z zasadą ad quadratum lub złotego podziału odcinka – na kwadraty i prostokąty wypełnione roślinnością, wodą i rzeźbami. W ogrodzie wyróżnić można było poszczególne jego elementy zróżnicowane pod względem formy i funkcji. W ogrodzie wydzielono przestrzeń prywatną i ogólnie dostępną, ozdobną i użytkową. Istotnym elementem ogrodu ozdobnego był parter ogrodowy. Rozplanowany jako kwadratowa kwatera, którą wypełniał ornament ze strzyżonego bukszpanu, a przestrzeń pomiędzy nim zajmowały kwiaty lub kolorowe kruszywo. W ogrodach powszechnie stosowany był labirynt. Na parterach, murach oporowych, balustradach i w otoczeniu fontann często ustawiano donice z roślinami cytrusowymi. Bardzo ciekawym elementem były altany budowane w koronie drzew. W ogrodach sadzono rośliny krajowe.
Założenia ogrodowe w średniowieczu zakładane były na wzór antycznej willi czy obiektu miejskiego. W ogrodach pałacowych znajdowały się świątynie, pawilony łaźni, rzeźby, sadzawki rybne oraz srebrne dekoracje roślinne, fontanny wykonane z kolorowego kamienia i ozdobione rzeźbami.
Willa otoczona była drzewami ozdobnymi, np.: topolami, cedrami, cyprysami, dębami, klonami, oliwkami. Rosły tam również krzewy róż, wawrzynu, mirtu, bukszpanu, a z drzew owocowych – brzoskwinie, morele, granatowce, figi i migdałowce. W założeniach ogrodowych pojawiał się tzw. wirydarz. Był to kwadratowy dziedziniec otoczony krużgankami. Przecinające się pod katem prostym drogi, wyznaczały punkt centralny wirydarza akcentowany studnią, fontanna, rzeźbą lub drzewem. W średniowieczu pojawiały się również, w zależności od rodzaju uprawianych roślin, ogrody zwane winnicami, chmielnikami, zielnikami, warzywnikami. Bardzo ważna w ogrodach tych była woda. Wykorzystywano głownie naturalne cieki wodne, a także zakładano sztuczne stawy. Ogrody otaczane były murami.
Ogród starożytny był geometryczny, o jasnej i prostej kompozycji, ze wszystkich stron otoczony zabudową. Z racji pełnionej funkcji można wyróżnić ogród prywatny i publiczny.
Rzymski ogród prywatny miał bardzo rozbudowaną formę. Rozplanowany był na prostokącie, którego wszystkie boki otaczała zabudowa pomieszczeń mieszkalnych. Przestrzeń całego założenia wyznaczała główna oś kompozycyjna. Jednym z wielu elementów osi kompozycyjnej był perystyl, czyli prostokątny dziedziniec, w którym znajdował się ogród ozdobny z licznymi rzeźbami i fontannami oraz bogatą roślinnością. Czasami był to ogród warzywny. Kolejnym elementem był duży ogród ozdobiony głownie kanałami wodnymi pełnymi ryb, fontannami, małymi świątyniami, posągami bogów, pergolami oraz licznymi drzewami, krzewami i kwiatami. Najczęściej sadzono jodły, buki, dęby, platany i cyprysy, a z drzew owocowych – figi, wiśnie, grusze, jabłonie i oliwki. Wśród krzewów dominowały: laur, mirt, rozmaryn, bukszpan i róże. Stosowano również rośliny sezonowe o pięknych kwiatach – chryzantemy, maki, lilie i fiołki. Bardzo popularne były strzyżone formy roślin. Natomiast drugi typ ogrodów – publiczne, lokalizowane były w pięknych miejscach, na wzniesieniach, na stokach gór skąd rozciągał się widok na naturalny krajobraz.